Een klein leven, een groot gemis - Wat een miskraam echt met een moeder doet.

In deel 1 heb ik jullie mijn verhaal verteld over mijn miskramen en wat er (ongetwijfeld goed bedoeld) gezegd wordt door anderen.

In dit deel wil ik het gaan hebben over wat een miskraam echt kan doen met een moeder, en wat de Bijbel zegt over miskramen.

Wat moeders voelen na een miskraam

In dit stukje ga ik vertellen wat ik zelf voelde na de miskramen, maar ook de dingen die ik van andere moeders heb gehoord.

Zoals ik in het eerste deel heb verteld, heb ik zes weken na onze bruiloft al een miskraam gehad. Je weet dat het in de eerste weken al niet goed kan gaan, maar dat is niet het eerste waar je bang voor bent als je voor het eerst zwanger mag worden. Je denkt juist vooruit en vraagt je af hoe je de bevalling gaat ervaren en hoe je voor een kindje moet zorgen.

Na de eerste miskraam was het eerste waar ik bang voor was dat ik iets verkeerd gegeten had, of een verkeerde beweging had gemaakt. Aan alles wat je zelf gedaan hebt ga je twijfelen. Je zoekt de ‘fout’ bij jezelf en geeft jezelf de schuld. Nu is het wel onze eigen schuld als we naar de zondeval kijken, maar dat is niet de manier die ik bedoel.

Van de tweede miskraam heb ik zelf het ‘minst last’ gehad, zowel mentaal als fysiek. Dit klinkt misschien apart, maar ik heb bij deze minder lichamelijke pijn gehad dan bij de eerste en het was sneller voorbij. Ook was het een drukke periode; Derrick was nog maar zes maanden oud en je bent dan nog zoekende naar hoe je een goede moeder moet zijn.

De derde miskraam vond ik het moeilijkst. Ik was al acht weken toen we erachter kwamen. Ondanks dat ik al die tijd een onderbuikgevoel had dat er iets niet goed was, was de eerste echo toch confronterend. Al die weken denk je: “Zolang ik geen bloed zie, is de kans groter dat het goed is.” Het wachten daarna, tot het vanzelf zou komen, duurde lang. Eigenlijk wil je het direct achter je hebben, zodat je kunt beginnen met verwerken. De pijn, zowel mentaal als fysiek, heb ik als zeer intens ervaren.

Voor mij was het de eerste twee keer nog heel pril, en de derde keer was het een leeg vruchtzakje. Daardoor had ik niets om echt ‘afscheid’ van te kunnen nemen. Ik ken moeders die het vruchtje hebben kunnen zien en het hebben begraven, wat kan helpen in de verwerking. Ik, en ik geloof veel meer moeders, hebben het weg moeten spoelen. Dat brengt een enorme pijn met zich mee. Het klinkt misschien heftig als ik het zo benoem, maar het is wel de werkelijkheid waar weinig over gesproken wordt, terwijl dit voor mij tot een van de moeilijkste momenten hoorde.

Dit is wat er allemaal door een moeder heen kan gaan na een miskraam, waar maar weinig mensen over praten.

Als eerste is er natuurlijk verdriet, om wat er was, maar ook om wat er had kunnen zijn.

De leegte. Je was zwanger… en ineens niet meer. Het intense gevoel dat het zomaar weg is.

Het schuldgevoel. Wat had ik anders moeten doen? Heb ik iets verkeerd gedaan? Terwijl een miskraam meestal buiten onze invloed ligt.

Het onbegrip van anderen. Mensen die het veel kleiner maken dan hoe het voor jou voelt.

De teleurstelling en twijfel in je eigen lichaam. Het gevoel dat je lichaam je in de steek heeft gelaten. Alsof het niet gedaan heeft wat het ‘had moeten doen’.

De angst voor een volgende zwangerschap. Bang dat het opnieuw niet goed gaat. Soms zelfs de twijfel of je het nog een keer aandurft.

En een gevoel waar je misschien van schrikt, maar dat er wel kan zijn: jaloezie. Naar andere zwangere vrouwen bij wie het wel goed mag gaan. Niet omdat je het hen niet gunt, maar omdat het pijn doet.

Eenzaamheid is er ook. Omdat er weinig over gesproken wordt. Maar misschien kunnen we dat samen veranderen. Als het lukt, probeer erover te praten. Je bent hierin niet alleen.

Wat zegt de Bijbel over miskramen

Juist in zulke momenten zoek je naar houvast. In de Bijbel vinden we niet op alle vragen een antwoord, maar wel lijnen die richting en troost geven.

1. Het leven in de moederschoot is door God gekend

Psalm 139:13–16 (SV)

“Want Gij bezit mijn nieren; Gij hebt mij in mijner moeders buik bedekt. (…) Uw ogen hebben mijn ongeformeerde klomp gezien…”

Dit laat zien dat leven al in de moederschoot begint, dat God ook het ongevormde, prille leven ziet en dat geen enkel leven voor Hem verborgen is. Ook een leven dat maar kort was, is door God gekend.

2. Ongeboren leven wordt serieus genomen

Exodus 21:22–23 (SV)

“Wanneer nu mannen kijven, en slaan een zwangere vrouw, dat haar vrucht afgaat (…)”

Hier wordt gesproken over het verliezen van een zwangerschap door geweld. Dit laat zien dat het verlies van een ongeboren kind niet onbelangrijk is en dat er in de wet rekening mee gehouden wordt. Het ongeboren leven heeft dus waarde.

3. Kinderen zijn een gave van de HEERE

Psalm 127:3 (SV)

“Ziet, de kinderen zijn een erfdeel des HEEREN, des buiks vrucht is een beloning.”

Dit betekent dat leven geen vanzelfsprekendheid is, maar een gave uit Gods hand. Dat maakt het verlies ook zo ingrijpend.

4. We leven in een gebroken wereld

In de Bijbel wordt ook zichtbaar dat we leven in een gebroken wereld. Verdriet, ziekte en verlies horen daarbij. Dat neemt de pijn niet weg, maar helpt wel om te begrijpen dat niet alles is zoals het bedoeld was.

Een miskraam verandert iets in je, ook al ziet niet iedereen dat.

Het laat vragen achter, verdriet en soms ook stilte. Maar ook het leven dat zo kort was, is niet ongezien geweest.

In mijn volgende blog wil ik verder schrijven over de tijd daarna. Over opnieuw zwanger zijn, en de stille spanning die daarbij kan komen kijken.