Een klein leven, een groot gemis - De stille spanning van een volgende zwangerschap

In de vorige blogs schreef ik over mijn miskramen en over wat een miskraam met een moeder doet. Het verdriet, de vragen en gevoelens waar vaak weinig over gesproken wordt.

Maar voor veel vrouwen stopt het verhaal daar niet. Wanneer je opnieuw zwanger mag worden, brengt dit niet alleen blijdschap met zich mee, maar ook een stille spanning. Een spanning die vooral in de eerste weken diep gevoeld wordt. De spanning waar veel vrouwen alleen, samen met hun man, doorheen gaan omdat de zwangerschap in de eerste weken vaak nog stilgehouden wordt.

Blijdschap en angst tot de eerste echo

Die keer dat je, als het je opnieuw gegeven mag worden, na een miskraam of meerdere miskramen weer een positieve zwangerschapstest in handen hebt. Dat brengt veel dubbele gevoelens met zich mee.

Zeker als je uitkijkt naar een (volgend) kindje, ben je blij dat je opnieuw zwanger mag zijn. Maar door de miskraam of miskramen die je hebt meegemaakt, brengt het ook opnieuw een grote angst met zich mee.

Veel vragen gaan er door je heen:

• Mag het nu wel goed blijven gaan?

• Wat als het opnieuw een miskraam wordt?

• Kan ik dit allemaal nog een keer aan?

  
  

Bij veel verloskundigenpraktijken mag je rond de acht à negen weken voor je eerste echo langskomen. In sommige situaties mag dit eerder, bijvoorbeeld bij bloedverlies of wanneer je eerder een miskraam hebt gehad.

In deze periode is de focus op zwangerschapssymptomen vaak erg groot:

• "Voel ik me wel zwanger?"

• "Ik heb buikpijn, het zal toch niet weer...?"

• "Ik voel eigenlijk niets anders aan mezelf."

• "Gister voelde ik ... en nu vandaag ineens niet meer."

  
  

Zo kunnen er allerlei gedachten door je heen gaan bij ieder krampje dat je voelt, maar ook bij dingen die je juist niet voelt.

Deze gedachten kunnen de spanning in de weken tot de eerste echo enorm vergroten. En eerlijk gezegd: er is eigenlijk weinig dat die spanning echt weg kan nemen. Zelfs als je erg misselijk bent en weet dat buikpijn vaak hoort bij de veranderingen van je baarmoeder, kan de angst blijven. Je weet immers dat ook een zwangerschap met duidelijke symptomen alsnog kan eindigen in een miskraam.

Wat mij hielp en misschien jou ook kan helpen

Zoals ik een tijdje geleden op Instagram deelde, mag ik opnieuw zwanger zijn.

Ondanks dat tussen mijn laatste miskraam en deze zwangerschap ons jongste zoontje geboren mocht worden, maakte dat de spanning tijdens deze eerste weken niet minder.

Dagen waarop ik minder symptomen had dan de dag ervoor, brachten mij terug naar de momenten waarop ik ontdekte dat mijn eerdere zwangerschappen niet goed waren gegaan. Ook het verdriet en de pijn die daarbij hoorden kwamen dan weer naar boven.

Ik denk dat veel vrouwen die een miskraam hebben meegemaakt dit zullen herkennen.

In deze spannende weken probeerde ik van dag tot dag te leven. Hoop te houden dat, als ik die dag geen bloedverlies had gezien, de kans groot was dat het nog goed ging.

Ook probeerde ik me niet te veel te richten op de symptomen, omdat we allemaal weten dat iedere zwangerschap anders verloopt.

Bovenal probeerde ik mijn vertrouwen op de Heere te stellen. Hij weet alle dingen en doet wat goed is, ook wanneer Zijn weg anders is dan wij zouden wensen.

Ook wanneer een zwangerschap eindigt in een miskraam, is een kindje niet ongezien. Het leven in de moederschoot wordt door Hem gekend.

De eerste weken van een zwangerschap na een miskraam kunnen lang en zwaar voelen. Toch hoeven we die weg niet alleen te gaan. Ook in de onzekerheid blijft God Dezelfde, en mogen we weten dat zowel moeder als kind in Zijn hand zijn.