Een klein leven, een groot gemis - Over het verlies van een miskraam

Deze keer een moeilijk onderwerp. Iets wat ik tegenwoordig steeds vaker voorbij zie komen en waarover ik ook mijn eigen verhaal wil delen.

In de aankomende drie blogs wil ik aandacht besteden aan het krijgen van een miskraam. Onder andere over wat het met een moeder doet, wat omstanders soms zeggen en ook over het zwanger worden na een miskraam.

Mijn verhaal

Als eerste wil ik mijn eigen verhaal delen. Zelf heb ik drie miskramen gehad.

Half oktober zijn wij getrouwd en zes weken na onze bruiloft kwam ik erachter dat ik zwanger was. Wat waren we enorm blij, want het was iets wat we heel graag wilden. Helaas begon ik na een paar dagen bloed te verliezen en eindigde dit in mijn eerste miskraam.

In februari mocht ik opnieuw zwanger raken en negen maanden later werd ons eerste zoontje geboren.

Toen onze Derrick een half jaar was, mocht ik opnieuw zwanger raken. Ook toen begon ik na een paar dagen bloed te verliezen en ook deze zwangerschap liep rond vijf weken uit op een miskraam.

In augustus van datzelfde jaar had ik opnieuw een positieve test in handen. Wat waren we weer blij, maar het was ook enorm spannend.

Ik kwam voorbij de vier weken zonder bloed te verliezen. Daarna ook voorbij de vijf weken, de termijn van mijn eerdere miskramen. Na die vijf weken durfde ik de verloskundige te bellen om onze eerste afspraak in te plannen.

Die weken waren lang wachten. Ik denk dat voor elke moeder deze weken als maanden aanvoelen.

Met acht weken mochten we eindelijk voor onze eerste echo. De verloskundige hoefde maar even te kijken: ze zag niets… alleen een leeg vruchtzakje.

Later heeft mijn teamcoach van mijn werk (die ook verloskundige is) mij uitgelegd dat bij een leeg vruchtzakje het gedeelte van het vruchtje al vroeg stopt met groeien, terwijl het vruchtzakje nog doorgroeit.

Deze miskraam noemen ze in de medische wereld een missed abortion: een miskraam die langer blijft zitten en niet direct loskomt.

Met de verloskundige spraken we af om na een week opnieuw te komen om te kijken of er iets veranderd was. Als dat niet zo was, zou ik geholpen moeten worden met pillen of, als dat niet zou lukken, met een curettage.

Vier dagen na deze eerste echo (dus nog vóór de tweede afspraak) begon ik me niet lekker te voelen en kreeg ik pijn. Die avond kwam alles af.

Drie dagen later stond de tweede afspraak gepland. Dit werd dus een echo om te kijken of alles was afgekomen en er niets was achtergebleven. Gelukkig was dat niet het geval en was alles schoon. Dat gaf ons de ruimte om het een plek te geven.

Het jaar daarop, in maart, mocht ik opnieuw zwanger worden. Negen maanden later werd ons tweede lieve zoontje Elian geboren.

Wij voelen ons dan ook echt gezegend met onze twee lieve jongens, omdat we uit ervaring weten dat het krijgen van kinderen niet vanzelfsprekend is.

Wat buitenstaanders soms zeggen

Ik heb gemerkt, en ik denk dat ik niet de enige ben, dat veel buitenstaanders best gemakkelijk kunnen denken over een miskraam. Vooral mensen die zelf nooit een miskraam hebben meegemaakt.

Een miskraam wordt al snel onderschat, als ik heel eerlijk ben.

Er zijn een aantal pijnlijke dingen die regelmatig tegen je gezegd kunnen worden. Dingen die ik in ieder geval wel gehoord heb.

“Gelukkig was het nog maar pril.”

Ja, dat klopt. Maar dat maakt het niet minder moeilijk, want het was enorm gewenst.

“Ach, het is moeilijk, maar ja, één op de tien zwangerschappen eindigt in een miskraam.”

“Gelukkig was het een leeg vruchtzakje en zat er geen vruchtje in.”

Ook dat maakt het niet minder erg. Er groeide wel een vruchtje, maar dat stopte met groeien nog voordat het op de echo gezien kon worden.

“Het positieve hieraan is dat je weet dat je wel zwanger kunt worden.”

Dit werd na mijn eerste miskraam gezegd. Maar niemand voelt de onzekerheid die jij voelt. Want wat als je wel zwanger kunt worden, maar geen zwangerschap kunt voldragen?

Ik snap dat deze opmerkingen vaak goed bedoeld zijn en dat mensen proberen je te troosten. Maar in werkelijkheid kunnen zulke woorden veel pijn doen.

Een miskraam is iets waar meer vrouwen mee te maken krijgen dan we vaak denken. Toch wordt er vaak weinig over gesproken. Misschien omdat het zo persoonlijk is, misschien omdat woorden soms ontbreken.

Maar het verlies van een zwangerschap is niet zomaar iets. Ook een pril leven kan al diep in een moederhart groeien. En wanneer dat leven wegvalt, laat dat vaak een leegte achter die niet altijd door de buitenwereld gezien wordt.

In mijn volgende blog wil ik verder schrijven over wat een miskraam met een moeder kan doen. Gevoelens waar vaak weinig over gesproken wordt, maar die veel vrouwen toch herkennen.